آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل

آن طرف خیابان

پیرمرد ایستاده بود دم در و پسر جوان را جلوی همه، بلند بلند نصیحت می کرد. وسط حرف هایش هم به مردمی که برای روضه آمده بودند، خوش آمد می گفت. پسر سرش را انداخته بود پایین و به حرف های پیرمرد گوش می داد. 

پیرمرد: نمی گویم ننداز، بنداز، ولی آخه این چیه؟ خب حداقل اسم معصومی، قرآنی، دعایی، چیزی می انداختی دور گردنت، نه این. حیف نیست تویی که آمده ای مجلس امام حسین، ادای یه عده اجنبی را در بیاری؟ بچه مسلمان را چه به این رفتارها؟ 

موبایل پیرمرد زنگ خورد و مشغول صحبت شد. پسر جوان آرام از مجلس بیرون آمد. گوشی ام پی تری پلیر را در گوشش گذاشت. صدای مداحی را زیاد کرد و با چشمی گریان وارد کلیسای آنطرف خیابان شد.


 قضاوت 

داشتم برای تاسوعا و عاشورا با اتوبوس می رفتم مشهد. نشسته بودم ردیف اول و همه حواسم به راننده بود و خاطره هایی که برای شاگردش تعریف می کرد. اصلاً شبیه آدم های مذهبی نبود. روی فرمان و داشبورد را هم پر کرده بود از عکس های خوانندگان و هنرپیشه های هندی! 

صدای مداحی ام پی تری داخل گوشم را زیاد کردم تا صدای راننده را نشنوم. 

اتوبوس که برای استراحت توقف کرد، سفارش غذا دادم. تا غذا داشت حاضر می شد، رفتم دست شویی تا دست هایم را بشویم. در راه برگشت از دست شویی چشمم به داخل نمازخانه رستوران افتاد. راننده داشت نماز ظهر می خواند و شاگردش هم به او اقتدا کرده بود.

ذائقه الموت 

ایستاده بود گوشه مجلس و روضه خواندن «حاج مرتضی» را تماشا می کرد. 
موقع خروج «حاج مرتضی» رفت پشت میز چایی ایستاد، خندید و گفت: «حاج آقا، بفرمایید چایی!»
حاج مرتضی: «نوبت من هم رسید؟»
فردا شب مردم آخر روضه برای شادی روح «حاج مرتضی» فاتحه ای خواندند.