آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل

گوشه‌ای کز کردم و به گذشته‌ام، به دیروزهای رفته بر بادم می‌اندیشم، به ایامی که اسیر دست پلیدی‌ها بودم و امیدی به رهایی نداشتم، به لحظه‌های سوزان ناامیدی که آتشم زد و خاکسترم کرد و نابود شدنم را فریاد زد.

به گوشه‌ای پناه بردم و به روزهایی فکر می‌کنم که نامی از آنها نیست و کسی از آنها یاد نمی‌کند. به روزگاری می‌اندیشم که کسی حاضر نیست، یادی از خودش بکند و خودش را به یاد بیاورد و به دیروزش اعتراف کند.

و چه دشوار است، پناه بردن به گوشه‌ای که امن نیست و امنیت به ارمغان نمی‌آورد و ما را شکوفا نمی‌سازد و راهی پیش پای‌مان نمی‌گذارد و ما را در خودمان غرق می‌کند و دلاوری نیست که ما را نجات دهد.

چه سخت است، پناه بردن و گم شدن در لحظه‌های اکنون، که می‌رود به زمان گذشته بپیوندد. چه نفس گیر است و چه باید کرد، وقتی گم شدیم و کسی نیست تا به او پناه ببریم و از سر ناچاری، گوشه‌ای پیدا می‌کنیم و منزوی می‌شویم و گوشه‌گیری را بر می‌گزینیم و دل‌مان به این خوش است که اندیش‌مندانه گذشته‌مان را می‌نگریم،

بلکه فردای‌مان را یاد کنیم و خودمان را از دست نابخردی‌های دیروز رها سازیم. دیگر می‌خواهم پشت پا بزنم به گوشه‌گیری و برخیزم.

دیگر اندیشیدن به دیروز کافی است. باید به نتیجه‌ای نو دست یافت و با امیدی جوان و خیزشی دیگر، رو به سوی فردا گام برداشت و انتظار را در عمل معنا کرد، نه در خلوت.

دیگر نمی‌توانم به گوشه‌گیری تن بدهم و با گوشه‌گیران محشور باشم و گوشه‌نشینی را راه و روش خود بدانم. دیگر نمی‌توانم و نمی‌خواهم، چرا که خیری ندیدم از دست بسته بودن و راه نیفتادن. می‌خواهم قد راست کنم، پا پیش بگذارم و خودم را احیا کنم با امید، با رهایی.