آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل

شنیده ایم که برای ظهور امام زمان(عج) نیاز به آماده شدن زمینه ها است. در واقع او نمی آید تا زمینه های ظهورش آماده باشد. اما این زمینه های ظهور چیست؟

ملاک های مشخصی برای آماده شدن وجود دارد اما قصد من این نیست که این ملاک ها را بررسی کنم. گفته اند و ما نیز در دیگر مطالب این شماره نشریه می گوییم. می خواهم اینجا ملاک و شرطی برای زمینه سازی را بررسی کنم که بیشتر از بقیه در دسترس ما است.

زمینه سازی برای بازگشت، در دوران انتظار رخ می دهد. وقتی که منتظر هستیم تا کسی یا چیزی بیاید و می دانیم که بالاخره می آید، برای بازگشتش زمینه سازی می کنیم. همسر برای همسرش خانه را می آراید و مادر برای فرزندش، همچنین.

وقتی که هیجان خواستن در دل های منتظر جریان پیدا می کند، قدرت تغییر دادن نیز هم زمان با آن بیدار می شود. دل ها به امید ظهور، محکم می شود و عزم ها راسخ.

در این هنگام است که انسان می تواند موانع فردی را حتی اگر چون کوه محکم باشند، بردارد و انسان ها می توانند موانع اجتماعی را جابجا کنند. این موانع مثل سنگ هایی می مانند که سطح جاده را پوشانده اند و سرعت حرکت را کند می کنند، نه اینکه جلوی حرکت را بگیرند چرا که ظهور منجی، امری برگشت ناپذیر و حتمی است.

اما نکته مهم، حفظ این عزم است. در واقع مهم این است که منتظر، همواره در فکر زمینه سازی باشد و با تکیه بر امید، راه خود را ادامه دهد. شور ناگهانی و جذبه شدید، اگر چه در مقاطعی خوب است، اما رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود.

تندروی، توقف زود هنگام را به ارمغان می آورد چرا که هدف زمینه سازی برای ظهور، کوتاه مدت نیست که با شور و جذبه و تندروی محقق شود و لاجرم، انسان را با عدم موفقیت روبرو می کند.

در طول تاریخ، شیعه به این حرکت تدریجی، معروف بوده است. حرکتی پنهانی، چند لایه و همه جانبه که حاکمیت حق را به دنبال خواهد داشت. امروز نیز در مقابل تندروی هایی که بسیاری به نام ظهور امام زمان انجام می دهند، این حرکت تدریجی باید ملاک و محور زمینه سازی قرار گیرد، تا گام های کوچکی برداشته شود که در آینده اثرات عمیق برجا بگذارد.