آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل

 در این میان، اندیشه مهدویت، به دلیل امید و تکاپویی که در ذهن و زندگی انسان ها پدید می آورد، به گونه ای دیگر دیده شد. هر چند بسیاری از نهادها و سازمان ها و افراد بی شماری، در این زمینه کوشیده اند یا برای آن که دیگران را تشویق کنند، نظرهایی ارایه کرده اند یا بستری را فراهم آورده اند تا علاقه مندان به حوزه مهدویت وارد شوند و کاری انجام دهند، ولی متاسفانه تا امروز که سی سال از عمر نظام اسلامی می گذرد، هنوز ما اندر خم یک کوچه ایم و نتوانسته ایم جامعه اسلامی و علاقه مند به یگانه موعود جهانی، حضرت حجت (عج) را با آموزه درخشان مهدویت آشنا سازیم، به گونه ای که هر ایران مسلمان، درنقش یک مبلغ ظاهرشود وبتواند این اندیشه ناب را تبلیغ کند و در برابر شبعه ها و فرازها پایداری داشته باشد یا نفوذ شبهه های نو و خرافه های رنگ به رنگ به آموزه های اسلامی متوسل شود و با بهره مندی از استدالال و منطق و منابع، پاسخ یکایک شبهه ها و خرافه ها را بدهد.

از این رو، در این نوشتار به نهادها و سازمان هایی می پردازیم که در این سی سال نقش و جایگاه ویژه ای داشته اند، ولی نتوانسته اند آن گونه که باید از جایگاه و پایگاه خود به خوبی بهره ببرند و در این میان، بایدها و نبایدهای زمینه سازی برای ظهور را بررسی می کنیم تا به تصویری روشن از آن چه داریم و آن چه باید داشته باشیم، برسیم.

موسسه های علمی ـ پژوهشی 
موسسه های علمی ـ پژوهشی بسیاری در سراسر کشور، به ویژه در تهران و قم وجود دارد که در حوزه معارف اسلامی کارهای ارزش مندی انجام داده اند. برخی از این موسسه های دولتی اند و برخی خصوصی، ولی همه این موسسه ها دغدغه دین دارند و در این زمینه می کوشند. 

با توجه به کارشناسان و عالمانی که در این موسسه ها یافت می شود و برنامه های کوتاه مدت و دراز مدتی که در زمینه نشر مقالات وکتاب و برگزاری نشست های علمی ـ پژوهشی و سفرهای علمی به کشورهای اسلامی و... دارند، ولی متاسفانه نتوانسته اند در زمینه آموزه مهدویت، آثار جامع و کاملی تولید کنند که برای جامعه دانشگاهی و حوزوی ما راه گشا باشد. 

برخی از این موسسه ها به این موضوع مهم توجه ندارند و برخی توجه دارند، ولی آن چه تولید می شود، برای جامعه حوزوی و دانشگاهی ما کافی نیست. در هر صورت، این کم کاری از موسسه هایی که رویکرد علمی به مسائل دارند، جای شگفتی است. به خصوص آن که وقتی جهانیان نسبت به اندیشه موعودگرایی و منجی طلبی و موضوع آخرالزمان علاقه مندند و می خواهند در این زمینه بیشتر بداند. کشورهای غربی از همه توان خود بهره می برند تا بتوانند منجی خود را به جهانیان معرفی کنند.

مراکز مهدوی 
به لطف نظام اسلامی و توجه و ارادت برخی علاقه مندان به مهدویت، مراکزی در سراسر کشور به نام های گوناگون پدید آمده که در این زمینه به شکل تخصصی کار می کنند تا علاقه مندان را با مهدویت آشنا سازند. کار این بنیاد ها و موسسه ها ارزش مند است که چه بسا برخی از این موسسه ها گم نام و مهجور باشند، ولی امیدشان در جذب مسلمانان و راهنمایی آنان و معرفی مهدویت، ارزش مند است. 

هر چند به دلایل بسیاری، این مراکز مهدوی، آن گونه که باید کو شاید دیده نمی شود. یکی از دلایل آن بودجه ناکافی است وقتی بود چه به قدر کفایت نباشد، نمی توان برنامه های گوناگون و اثرگذاری طراحی کرد. دلیل دیگر همکاری نداشتن این مراکز با دیگر مراکز است. اگر مراکزی مهدوی با دیگر مراکزها همکاری داشته باشند و برای برگزاری نشست ها یا نمایش گاه ها به هم دیگر کمک کنند، بی گمان در جذب افراد بیشتر ثاثیر دارد و همراهی دو نهاد برای یک موضوع، کارها را آسان تر می کنند. به شرط آن که از گام نخست، هماهنگی میان دو یا چند نهاد شکل بگیرد و تک روی، پدید نیاید. 

هر چند نباید دور از نظر داشت که برخی مراکز مهدوی گروه های هدف را از یاد می برند و مخاطبان وسیع را به حساب نمی آورند و فراموش می کنند برای جذب بیشتر افراد باید برنامه هایی نظرگیر و شورانگیز پدید آورند. برگزاری یک نشست کار ارزش مندی است ولی چند نفر می توانند در چنین نشستی حضور یابند و با رغبت مسایل را دنبال کنند؟ در حالی که فرستادن پیامک و تشویق شدن برای دریافت جایزه بسیاری را علاقه مند می سازد که پیامک بفرستند. باید در هر دو زمینه کارهای بسیاری انجام شود. هم خواص و هم عوام را باید جذب کرد و هیچ یک را نباید از یاد برد تا به درستی بستر لازم برای ظهور شکل بگیرد.

ایجاد سایت های مهدوی 
ما سایت های مهدوی کمی داریم، در حالی که وبلاگ های مهدوی بسیاری داریم. باید با ایجاد سایت های مهدوی اثر گذار، جریان ایجاد شود تا بلاگرهای علاقه مند به مهدویت با الگو پذیری از سایت های مهدوی به درج مطالب مهدوی همت گمارند. 

این که چند هزار وبلاگ مهدوی داشته باشیم، که در فضای نت حضوری پرشکوه دارند، در نگاه نخست یک امتیاز به شمار می آید ولی پسندیده این است که هر کدام از این وبلاگ ها مجهز به مطالب علمی باشند و در میان پست هایشان پاسخ شبهه ها و خرافه های بسیاری را بدهند و از همه نظر برای مخاطبان علاقه مند یا ناآشنا با مهدویت، حرفی برای گفتن داشته باشند. 

گاه بهره بردن از یک عکس می تواند دلی را گرفتار کند و گاهی سود جستن از آهنگی می تواند کسی را به شنیدن چند باره آهنگی مهدوی تشویق کند. اگر ما سایت های مهدوی غنی و پربار داشته باشیم که وبلاگ ها از این سایت ها الگو بگیرند و از مطالب آن ها بهره ببرند، بی شک تاثیر لازم را خواهد گذاشت. شاید در ماه ها وسال های اول، بلاگر به کپی کردن بپردازد، ولی به مرور زمان خود نیز به دانش مهدوی دست می یابد و رفته رفته به تولید آثار مهدوی رو می آورد و بلاگری خواهد بود که زمینه را برای ظهور فراهم می سازد.

آثار هنری 
متاسفانه پس از انقلاب، از زبان هنر برای گسترش دین آن گونه که باید بهره نبرده ایم. این در حالی است که هنرهای گوناگونی وجود دارد که از هر کدام از آن ها می توان برای نشر فرهنگ مهدوی سود جست. تاثیری که هنر بر مخاطب می گذارد به گواه بسیاری از هنرمندان و عالمان، هیچ یک از موارد غیر هنری و ادبی نمی تواند بگذارد. 

حال که همگان در این باره اتفاق نظرند جای بسی تعجب است چرا نباید فرصتی برای هنرمندان پدید آید تا هنرمندان در این زمینه آستین همت بالا بزنند و آثاری با درون مایه مهدوی خلق کنند. هر چند آثار چشم گیری پدید آمده، ولی صد افسوس که این آثار تنها در ایام مهدوی مطرح می شود یا انعکاس رسانه ای نمی یابد و بسیاری از برگزاری یا خلق چنین آثاری بی خبرند.

تنها هنری که یکه تاز میدان است، شعر استف شعرهای مهدوی بسیاری سروده شده و شاعران بسیاری فرصت یافته اند خود را نشان دهند و و ارادت شان را به موعود جهان نشان دهند و صدا و سیما نیز از آن بهره برده است و جشنواره های خرد وکلان فراوانی نیز برگزار شده تا شاعران حضور یابند و خودی نشان دهند و شاعران دیگر تشویق شوند و شعر در این زمینه بسرایند، ولی متاسفانه چنین فضایی برای دیگر هنرمندان پدید نیامده که دلایل بسیاری دارد که یکی از آن ها خود هنرمندان هستند. 

اگر هنرمندان عرصه های دیگر نیز مانند شاعران، خود پیش گام شوند می توانند فضا را به نفع خود مصادره کنند. البته نباید از یاد برد که همه هنرها نیز مانند شعر کم هزینه نیست. برای نمونه، ساخت فیلمی کوتاه درباره مهدویت، هزینه فراوانی دارد و فیلم ساز به تنهایی نمی تواند از عهده آن برآید و نیاز به حمایت دارد. در مجموعه می توان گفت تا جایی که هنرمندان می توانند و نیاز به حامی نیست، باید به وظیفه خود عمل کنند و آثاری برای رضایت حضرت پدید آورند و سهمی در زمینه سازی ظهور داشته باشند.