آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل

شب های ظلمانی، ترس را میان ما حاکم کرده و ما مانده ایم با این همه ترس و واهمه چه کنیم و چگونه امید به فردای روشن را در دل مان احیا کنیم و چگونه خود را از چنگ ابلیس بد نهاد برهانیم و چگونه دل را در پناه عشق بارور سازیم و روشن گردانیم و رونقی دوباره به آن بخشیم. 

در این شب های حیرت و سرگردانی که هیچ روزنه ای یافت نمی شود تا ما خودمان را برهانیم و رهایی را برای دیگران به ارمغان آوریم، چگونه می توان به حیات مان ادامه بدهیم.

چگونه می توانیم جام خالی مان را از شادی و نور و امید پر سازیم و چگونه می توانیم به حضور در کوی دوست دل خوش کنیم؟ این شب ها پایان ندارد و ما هر چه زیر لب دعا می خوانیم و هر چه خودمان را دلداری می دهیم و از فردای روشن یاد می کنیم، سودی ندارد و چه کار می شود کرد وقتی شیطان پی در پی دام می گستراند و ما را در دام خود می اندازد و ما را سال ها اسیر می خواهد.

این شب ها پایانش پیدا نیست و این ما را عذاب می دهد و ما خواهان به سر رسیدن شب هستیم و خواهان سر زدن خورشیدیم، خورشیدیی که گرمایش جان می بخشد و حضورش، امید می آورد و سیمایش، عشق را زنده می کند و تماشایش ما را دوباره امیدوار می سازد.

ما می خواهیم دوباره جان بگیریم و از این دهلیزهای تو در تو رها شویم و برویم سوی روشنی های پایدار و نمانیم این جا و در جا نزنیم که ناامیدی می آورد.

شب های ما، ظلماتی است. تاریکی از هر سو می بارد و ما می خواهیم تاریکی ها را از خودمان دور کنیم و خودمان را به خودمان نشان دهیم و باور کنیم که می توانیم خودمان را احیا کنیم و مرگ در جاهلیت را به عقب اندازیم.

... و تو اگر بیایی شب های ما روشن می شود و روزهای مان، پایدار و غم های مان فراموش و شادی هایمان زیبا و دل ما شکوفا می گردد.