آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل

حضرت امام خمینی(ره)  تنها فقیهی است که توانسته حکومتی بر پایه ولایت فقیه در راه زمینه سازی برای ظهور بنا نهد و در این راه به رغم تلاش تاریخی علما و فقها کسی به گرد این مجتهد و رهبر سرشناس نرسیده است. 

بررسی شخصیت جامع الاطراف روح الله خمینی(ره) در قالب آثار منتشر شده از ایشان فرصتی را برای محققان و پژوهشگران به دست داده تا ابعاد عظمت روحی و شخصیتی این مجاهد اسلام را بر همگان معرفی کنند که این فرصت نیاز و ضرورت ارتقای فضیلت ها در جامعه امروزی است. 

نوشتار پیش رو فقط قصد دارد اشاره ای داشته باشد به ردپاهایی از انتظار و اشارات امام خمینی(ره) به امام زمان (عج) که در برخی غزلیات ایشان تجلی پیدا کرده و البته این اشارات تنها دریافت هایی است که به ذهن نویسنده رسیده است. 

امام خمینی (ره) در غزل «آتش عشق» می سراید: 

كيست كــــآشفته آن زلف چليپا نشود؟
ديده اى نيست كه بيند تو و شيـدا نشود 

نـاز كن ناز، كه دل ها همه در بند تواند
غمزه كن غمزه كـــه دلبر چو تو پيدا نشود 

رُخ نمــا تا همه خوبان خجل از خويش شوند
گر كشى پرده ز رُخ كيست كه رسوا نشـود 

در این غزل 7بیتی امام (ره) با مخاطب قرار دادن حضرت حجت(عج) ضمن توصیف ویژگی های آن حضرت فدا کردن جان در راه اعتقاد به منجی را کمترین هزینه در راه انتظار معرفی می کند.
 
امام در غزلی که نام «جان جهان» بر آن نهاده است می گوید: 

به تو دل بستم و غير تو كسى نيست مرا
جُز تو اى جان جـهان دادرسى نيست مرا

عاشق روى تــوام اى گل بى مثل و مثال
به خدا غير تو هـرگز هـــوسى نيست مرا 

ناگفته پیداست که کسی جز حضرت بقیة الله الاعظم(عج) در اندیشه امام خمینی (ره) نمی تواند به عنوان دادرس عالم تعبیر شود. 

غزل «چشم بیدار» از غزلیات مشهور امام است که در هر مصرع آن به انعکاس اشتیاق خود به دیدار با ولی عصر(عج) می پردازد و مرور این غزل مشهور بر تامل در زیبایی های مفهومی آن می افزاید. 

من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم
چشم بيمــــار تـو را ديــدم و بيمار شدم

فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم
همچـو منصــور خــــريدار سرِ دار شدم

غم دلدار فكنده است به جانم شررى
كـــه بـــجــــان آمدم و شهره بازار شدم

درِ ميخانه گشاييد برويم شب و روز
که من از مسجد و از مدرسه بيزار شدم

جــــامــه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم
خــرقه پيــــر خـــراباتى و هشيار شدم

واعـــظ شهــر كــه از پند خود آزارم داد
از دم رنــــد مــــى‏آلــــوده مــــَددكار شدم

بگذاريد كه از بتكده يادي بكنم
من كه با دست بت ميكده بيدار شدم 

حضرت امام در غزل «روز وصل» فضایی دلنشین در راه پیوستن به موعود ترسم می کند و می سراید:

غم مخور ايام هجران رو به‏ پايان مى‏رود
اين خمـــارى از سر ما مــــیگساران مى رود

پــــرده را از روى ماه خويش بالا مى‏زند
غمزه را سر مى‏دهد غم از دل و جان مى‏رود

بلبل انـــدر شاخسار گل هويدا مى‏شود
زاغ بـــا صـــد شرمســـارى از گلستان مى‏رود

محفل از نــــور رخ او نورافشان مى‏شود
هر چـــه غيـــر از ذكــر يار از ياد رندان مى‏رود

ابرها از نـور خـورشيد رخش پنهان شوند
پــــرده از رخســــار آن سرو خـــرامان مى‏رود

وعده ديــدار نزديك است ياران مژده باد
روز وصلش مـــــى رسد ايّام هجران مى‏رود 

در حقیقت تصویری که در هنگام ظهور حجت بن الحسن العسکری(عج) و در حکومت عدالت گسترانه وی در دنیا شاهد خواهیم بود همین مولفه های زیبایی را خواهد داشت که حضرت امام بدان ها اشاره کرده است و حکومت امام عصر(عج) در نهایت زیبایی و اعتدال به واقع خواهد پیوست که هر منتظری آرزوی دیدن و نفس کشیدن در این حکومت بی همتا را دارد.